آشوب

چه آشوب عجیبی توی قلبم بود ، هر لحظه اش رو باید میدیدی و خودت حسش میکردی،بخدا اینا ناله ی الکی نیست ،تا خود صبح خواب بد میبینم...هرکی رو که میبینم غم زده ی یه ماجرایی شده ،وقتی که خاطرات کهنه رو ورق میزنی ،انگار داری لایه لایه ی عمرتو با کاردک میخراشی،ثانیه ثانیه وقتایی که عاشق زندگی کردن و زنده بودن بودی،،،اما حالا چی؟ چی مونده جز 28 سال عمر رفته و یک صدای خسته که همش دنبال سایه بون، ازین افتاب کور کننده ی زندگیه...منم کهنه شدم جان برادر توام یه روز میرسی به همین بن بست اشوبی که من الان گرفتارشم...